Członkowie ekspedycji

Henryk Wolski

Kierownik ekspedycji

Henryk Wolski urodził się 05 stycznia 1951 roku w Słupcy w Wielkopolsce.
Studiował na Politechnice Poznańskiej na wydziale Maszyny Robocze i Pojazdy. Studia zakończył otrzymaniem dyplomu magistra inżyniera mechanika.
Po zakończeniu studiów pracował w Zakładach Przemysłowych H. Cegielski w ośrodku zajmującym się badaniem silników spalinowych. Od dzieciństwa interesował się żeglarstwem i jeszcze w czasie studiów zdobył patent kapitana jachtowego. Po kilku latach zamienił swoje hobby na zawód i zaczął pracować jako skipper w Szkole Żeglarstwa Morskiego - Nordsee w Bremen.
W 1989 założył własną firmę Henryk’s Sailing. Jego specjalnością jest tzw. "żeglowanie z konceptem". Organizowane przez niego rejsy posiadają zazwyczaj motto historyczne np. Śladami Odyseusza, Śladami Wikingów itd.
Henryk Wolski od lat brał udział w przygotowaniu i realizowaniu różnych ekspedycji, jak na przykład ICESAIL zorganizowanej przez Arveda Fuchsa a mającej na celu opłynięcie jachtem żaglowym Bieguna Północnego przez Przejście Północno-Zachodnie i Północno-Wschodnie. Ekspedycja trwała cztery lata. Dopiero w trzecim roku, w 1993 zdobyto wreszcie Przejście Północno-Zachodnie. Przejście Północno-Wschodnie udało się zdobyć dopiero w roku 2002 już w ramach innej ekspedycji.
W roku 1994 zrealizował własny projekt, wyprawę "Śladami Wikingów“ z Rygi do Odessy, rzekami przez kontynent od Bałtyku do Morza Czarnego.
Dla innych historycznych wypraw zbudował łódź "Welet", replikę łodzi słowiańskiej z czasów Wikingów.
W roku 2000 ponownie z Arvedem Fuchsem zrealizował kolejną ekspedycję. Na replice łodzi ratunkowej "James Caird" sir Ernesta Shackletona wraz z czteroosobową załogł przepłynął dystans około 900 mil z Półwyspu Antarktycznego przez Wyspę Słoniową, do Południowej Georgii, a na koniec strawersował pieszo tę górzystą wyspę. W ten sposób po raz pierwszy powtórzono w całości historyczny rejs Shackletona. Wrażenia z wyprawy zawarł Henryk w książce pt. "Fortitudine Vincimus - zwyciężymy wytrwałością".
Latem 2003 roku zamknął Henryk pętlę wokół Bieguna Północnego na Zjawie IV rejsem z Norwegii na Grenlandię. Był to ostatni brakujący odcinek pomiędzy obydwoma Przejściami; Północno- Zachodnim i Północno-Wschodnim. Jeszcze tego samego roku i na tym samym jachcie okrążył słynny Przylądek Horn.
W rok 2006 zrealizował kolejny projekt z serii "Śladami Wikingów". W ramach ekspedycji "Viking 2006" przepłynięto "Weletem" z Gdańska do Odessy, rzekami Wisłą, Sanem, Dniestrem i Morzem Czarnym dystans ponad 2000 km. Było to pierwsze odtworzenie ostatniego z czterech znanych szlaków handlowych z czasów Wikingów z Morza Bałtyckiego na Morze Czarne. Wyprawie towarzyszyła ekipa telewizyjna i w efekcie powstał film z serii GEO 360° dla telewizji ARTE-Dokumentacja.
W sumie przeżeglował Henryk Wolski ponad 120 000 mil w najróżniejszych regionach świata. Dystans ten odpowiada ponad 5 okrążeniom świata. Relacje z rejsów publikował zazwyczaj w tygodniku "Żagle".

Od roku 2000 Henryk pracuje na statkach pasażerskich ekspedycyjnych jako kierownik ekspedycji bądź lektor. Jego specjalnością są: Antarktyka, Arktyka, Amazonia i jeszcze kilka innych regionów świata.

Wilfried Korth

zastępca kierownika ekspedycji

Prof. dr.-inż. Wilfried Korth, urodzony w roku 1959, studiował w latach 1980 do 1985 geodezję na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie. Następnie pracował w Centralnym Instytucie Fizyki Ziemi Akademii Nauk NRD w Poczdamie. W 1988 roku mógł po raz pierwszy wziąć udział w półrocznej ekspedycji naukowej na Antarktydę. Wtedy załapał bakcyla, który nie opuścił go aż do tej pory. W latach 1994 - 2000 brał udział w dalszych ekspedycjach naukowych w trzech w różnych regionach Antarktydy oraz w dwóch na Grenlandii. Celami ww. ekspedycji były zazwyczaj pomiary geodezyjne stanowiące element badania dryfu kontynentalnego i bilansu mas lodowych.
W 1997 na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie obronił pracę doktorską na temat geodezji glacjalnej i geodynamiki.
Od roku 2000 jest zatrudniony na stanowisku profesora nauk geodezyjnych, techniki pomiarowej na Wyższej Szkole Technicznej w Berlinie.
Poza swoim zawodem, Wilfried Korth jest zawołanym sportowcem. Ma za sobą wiele biegów maratońskich i ultramaratońskich, na nogach na rowerze, i na inlineskates. Wyprawy górskie wiodły go na najwyższe szczyty Niemiec i Austrii. Dotychczasowym rekordem wysokości jest zdobycie Kilimandżaro (5895m)
Kombinacja sportu i wypraw polarnych doprowadziła w 2002 roku do jednej z pierwszych naukowych grenlandzkich ekspedycji, która została zrealizowana metodami nowoczesnej logistyki sportowej. 700 km w poprzek Grenlandii na nartach ciągnąc pulki, przez lód kontynentalny (Inlandeis), bez wsparcia z zewnątrz.
Cztery lata później w ramach kolejnej niskobudżetowej ekspedycji na tej samej trasie powtórzono pomiary, uzyskujęc informacje o szybkości i kieruku ruchu lodu. W czasie obu ekspedycji kierownictwo naukowe spoczywało w rękach dra Wilfrieda Kortha.
Należy przy tym zaznaczyć, że poruszanie się na nartach, przy jednoczesnej rezygnacji z ciężkiego sprzętu jest w niektórych regionach Grenlandii jedynym sposobem pozwalającym pracować latem na wewnętrznym lodzie centralnej Grenlandii (Inlandeis). Obie grenlandzkie ekspedycje stanowią część zakrojonego na wiele lat studium badającego zmiany mas lodowych wywołanych zmianami klimatycznymi.
Od roku 2003 Wilfried Korth pracuje także jako lektor na statkach turystycznych w rejonach polarnych. Jego specjalnościami są: poza glacjologią i geodynamiką, także nawigacja satelitarna i zmiany klimatologiczne.
,"Kto raz przeżył siły natury wyrażone w antarktycznych sztormach, ale także i nieopisane piękno i rozległość lodu, nie zazna już spokoju".

Tomasz Zadrożny

Tomasz Zadróżny urodził się 25.11.1968 r. w Warszawie. W 1993 roku ukończył Wydział Zootechniczny (Animal Science) SGGW w Warszawie uzyskując tytuł magistra inżyniera. Tego samego roku podjął prace jako biolog w Zakładzie Biologii Antarktyki w Warszawie.
W latach 1993-95 zimował na Polskiej Stacji Antarktycznej im. H. Arctowskiego (Wyspa Króla Jerzego, Archipelag Szetlandów Południowych, Antarktyka) w ramach XVIII polskiej wyprawy antarktycznej, gdzie zajmował się badaniem populacji ryb antarktycznych oraz ich dietą. Swoje prace biologiczne kontynuował, będąc jednocześnie kierownikiem stacji, w ramach XXI polskiej wyprawy antarktycznej do Stacji im. H. Arctowskiego (1996-98). Jego badania zaowocowały trzema publikacjami naukowymi dotyczącymi ryb antarktycznych. W 1998 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych gdzie mieszkał do 2003 r. Od 1999 roku pracuje jako zodiac driver/expedition leader na turystycznych statkach ekspedycyjnych spędzając każdy letni sezon antarktyczny w rejonie Półwyspu Antarktycznego.
W 2003 roku odkrył kanał i wyspę w archipelagu wysp Melchior (Antarktyda). Kanał i wyspa noszą obecnie nazwy Bremen Channel i Bremen Island. Z innych rejonów Ziemi odwiedził miedzy innymi Svalbard, Grenlandię, Północną Kanadę, Alaskę (dwukrotnie przejście północno-zachodnie), Aleuty, Kamczatkę, Wyspy Kurylskie, Wyspy Południowego Pacyfiku oraz kilka krajów Afrykańskich. W 2006 roku był uczestnikiem wyprawy śladami Wikingów (Wikingowie 2006) zorganizowanej przez kapitana Henryka Wolskiego.

Janusz Kowal

Budowniczy łodzi ekspedycji

Żeglarz, szkutnik, płetwonurek, sędzia regatowy, instruktor...
Urodzony 21.06.1957 w Bydgoszczy. Żeglarstwem zaczął się zajmować w szkole podstawowej w harcerskiej drużynie żeglarskiej. Mając 16 lat był najmłodszym uczestnikiem Mistrzostw Polski w pływaniu na desce windsurfingowej. W wieku 19 lat posiadał już stopień instruktora żeglarstwa i brał aktywny udział w szkoleniu młodzieży. Poza tym zdobył już w tym wieku uprawnienia sędziego regatowego.
W latach 1983 - 1993 mieszkał i pracował jako szkutnik, kapitan portu i instruktor żeglarstwa w Centralnym Ośrodku Żeglarskim na Mazurach (Sztynort Duży). W tym okresie miał wiele okazji, by wykorzystać uprawnienia sędziowskie - sędziując podczas imprez żeglarskich we wszystkich zakątkach Mazur. Jednocześnie organizował lub nadzorował organizację obozów żeglarskich, kierował pracą portu i warsztatu szkutniczego. W tym okresie życia oprócz żeglarstwa uprawiał też jeździectwo - uczestnik długodystansowych sportowych rajdów konnych.
Od 1994 roku posiada stopień jachtowego sternika morskiego i zawodowe uprawnienia do prowadzenia motorowych statków śródlądowych. Uczestniczył w wielu rejsach morskich na takich akwenach jak Bałtyk, Morze Północne, Morze Śródziemne, jako załogant lub kapitan.
W 1995 roku założył własny warsztat szkutniczy w Murowańcu koło Bydgoszczy.
Jako szkutnik wybudował wiele jachtów zarówno śródlądowych, jak i morskich. Wśród nich są jednostki turystyczne i regatowe oraz trzydziestosześciometrowy żaglowiec na zamówienie armatora ze Sztokholmu.

Jacek Mrowicki

Jacek Mrowicki urodził się 20 maja 1964 roku w Kutnie. Zaczął żeglować od 11 roku życia startując w wielu regatach żeglarskich. Studiował Biologię Molekularną oraz Historię Sztuki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1989 - 1990 pracował w Instytucie Chemii Bioorganicznej Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu.
W 1990 roku po kilkumiesięcznym pobycie na Kubie, gdzie nadzorował remont jachtu "Asterias", postanowił zmienić swoje życie rozpoczynając własną działalność gospodarczą. Został także inwestorem na nowo powstałej Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. W roku 1992 ukończył Szkołę Bankową Banku Staropolskiego w Poznaniu oraz został licencjonowanym maklerem papierów wartościowych. W latach 1993-1996 pracował jako makler w domach maklerskich. W roku 2002 uzyskał dyplom MBA Nottingham Trent University, a w 2006 ukończył Studia Doktoranckie na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Obecnie pisze pracę doktorską na Wydziale Zarządzania AE w Poznaniu. Prowadzi także wykłady nt. rynków kapitałowych w Wyższej Szkole Bankowej w Poznaniu.
Uczestnik wielu rejsów żeglarskich po wodach europejskich np. w roku 1985 brał udział w Operacji Żagiel. Spędził kilka miesięcy w Azji przemierzając praktycznie cały półwysep Indyjski z południa na północ. Mieszkał przez kilka tygodni w buddyjskim klasztorze Sera koło Lhasy w Tybecie. Członek Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Nepalskiej.
Lubi wycieczki górskie, ostatnio (2005) odbył wraz z żoną Joanną trekking do Sanktuarium Annapurny w Nepalu. Oprócz żeglarstwa i turystyki pieszej uprawia od 12 lat tai-chi. W 2006 roku Jacek wziął udział w organizowanej przez Henryka Wolskiego Wyprawie Wiking 2006.

Katrin Rabe-Bär

Karin urodziła się 21.03.1962 w Greifswaldzie.
Studiowała ekonomię w Kijowie na Ukrainie. Pasja podróżowania zaprowadziła ją w zimnie zakątki naszej ziemi. Podczas studiów 2 razy zgłaszała się dobrowolnie do tzw. brygad "budowlanych", aby, w niełatwy sposób intensywniej poznać świat i ludzi ogromnego kraju w którym studiowała. Skierowano ją na Syberię do bragady kładącej tory kolejowe i budującej osiedla mieszkaniowe. Korzystając z nadarzającej się okazji zwiedziła góry Ałtaj.
Zawodowo przeszła przez wiele etapów, a obecnie pracuje jako doradca podatkowy w firmie energetycznej.
W roku 2004 spędziła razem ze swoją rodziną 3 zimowe miesiące na Syberi na Półwyspie Yamal, gdzie żyli i mieszkali wspólnie z rdzennymi mieszkańcami tej rejonu ziemi. dzielac codzienne trudy ich życia Brała także udział w różnych innych podróżach na Grenlandię i do Antarktyki.
Razem ze swoim mężem lekarzem mają pięcioro dzieci i mieszkają w Północnej Fryzji.
W roku 2006 uczestniczyła w wyprawie Viking 2006 z Gdańska do Odessy na łodzi "Welet" rzekami od Morza Bałtyckiego do Morza Czarnego.